( ... )
رفته بودم به صید نمک
به صید گوشواره های دریا / که از سواحل دور
بوی ضخم زندگی می داد .
ایکار مرده بود
دریا خروش خامی داشت
جلبک های جاری
گوشواره های مرا برده بودند ...
چیزی برای عشق و قبیله ی چشم نمانده بود .
مثل ماهی در خشکی
مثل ماهی در دریا
به صید گوشواره
یه صید گوش می رفتم ...
۲۱/۱/۱۳۸۵
دوستان سلام .
جلد دوم کتاب با شاعران امروز تحت عنوان
زندگی در بی جایی
گفت و شنودی با هیوا مسیح
منتشر شد .
دوستانی که مایل به دریافت کتاب هستند مبلغ ۲۱۰۰۰ ریال بابت کتاب و ۳۰۰۰ ریال بابت هزینه پست به شماره حساب زیر واریز و نام و نشانی دقیق خود را به همراه شماره تلفن خود ایمیل تا کتاب توسط پست سفارشی ارسال شود .
سپهر کارت بانک صادرات ایران
شماره حساب : ۶۲۴۶ ۰۴۵۶ ۶۹۱۰ ۶۰۳۷
به نام مسعود امینی
...
زیاد زیستن نعمتی اندک نیست
اگر چه در ظلمت -
گران ماندن و گرده شکستن
دیر زیستن به قیمت خزیدن بر خاک و
خفت خدا را چشیدن با چشم
با گوش
با شک بین بودن یا نبودن ...
نه
تو باژگونی تخت و تاج ظلمت از پی ظلمت را نگاه می کنی
شیرین و سبکبال
افتادن از پی افتادن مغرب را
شب را
ظلمات را ...
یقین کن که دیر زیستن
نعمتی اندک نیست .
۲۱/۳/۱۳۸۲
همه چيز انگار عجيب و غريب شده ، انگار مسخره ي عالم و آدم شده ايم ، مسخره ي خدا ...
همه چند روز قبل از نوروز خانه تكاني مي كنند و نوروز را به ديد و بازديد مي روند
من درست تا پنجم فروردين در خانه ماندم ، آفتاب را نخواستم كه ببينم ، و از ششم فروردين خانه تكاني را شروع كردم . مسخره است ، و مضحك ... و كمي خنده دار .
لابه لاي اين خانه تكاني چيزهاي جالبي پيدا كردم ، چيزهاي جالبي براي خودم ، نوشته هايي از سال هاي دور ...
بچه ها دلم براي پسرم خيلي تنگ شده .
----------------------------------
۱۱ فروردين ۱۳۷۲
۱
شناسه ها
شناسه هاي آزارنده
شناسه هاي كوكبي رنگ هزار سو جهت
شناسه هاي كهنسال سايه دار .
بگذار هزار سال سرد بگذرد
و كسي چنان كه بايد
به دنج دور ما نينديشد -
عرشه ي آب و
نواده ي درياها
حلال فرزندم
تا ابدالاباد ...
۱۱ فروردين ۱۳۷۲
۲
لبالب از تمام آن چه طلب كرده ام
لبالب از تمام عصرهاي دوشادوش
تو را كنار كودكي ام ديدم
و رازهاي كنار كودكي ام را در مشت ات گذاشتم
و رازهاي كودكي ام را
در روح ات .
چيزي به پيشاني ات مبند
نخستين بهار شايد
تعويذ پايدار پلك و پود ما باشد .
جز آن كه سرودي خوانا
كنار خواب كوچك ات بياويزم
نوروز را با چه
مي توانم بر تو حلال كنم ...
-----------------------------------
و اين شعر را پيدا كردم كه تاريخ اش ۱۲ فروردين ۱۳۷۷ بود
به پسرم اردلان .
(...)
بعد از من
تو چه مي كني
با اين سن و سخن
رو به روي حجم وهم و عبارت مقطع مرگ .
عبور تو بي من
ممكن است يا منتظر ؟
زبان به تعبير تو كه مي گشايد ؟
يا به تفسير تو
با اين سن و سخن ؟
طلب از كه خواهي كرد
شانه ي خواب و شوق زيستن ؟
نام ات در وهم رو به رو
چگونه خواهد بود ؟
من
مدت هاست
از شاخه جدا شده ام
و از جاذبه
تنها تو را مي دانم و تسليم
و حتما همين روزها
خواهم رسيد
به سطر اول
به تو ...
حالا بگو
آن وقت تو بي من
چه خواهي كرد
با اين سن و سخن
رو به روي حجم وهم و
عبارت
مقطع
مرگ ...
سحر به بانگ حسرت و جنون
ز خواب چشم باز می کنم .
کنار تخت چاشت حاضر است :
بیات وهن و مغز خر
به عادت همیشه دست سوی آن دراز می کنم .
تمام روز را پکر
به کار هضم چاشتی چنین
غروب می کنم -
شب از شگفت این که فکر
باز
روشن است
به کور چشمی حسود
لمس چوب می کنم ...
احمد شاملو
در آخرين روز آن سال لعنتي (۱۳۸۴)
با دو يادداشت لعنتي بدرقه اش كردم
---------------------------------------
(۱)
۱۳۸۴/۱۲/۲۸ ساعت ۱۶
اي كاش من جاي او بودم ، چقدر آرام و با وقار بود ، چقدر آرامش ناياب را مي شد در دست هايش ديد . زندگي مثل سگ دور و برش جريان داشت ، اما وقار و آرامش او آن قدر ديدني بود كه بايستم و دقايقي نگاهش كنم .
كاش امروز جاي او بودم ، و چه جاي قشنگي ديدمش . اگر امروز آن جا بودم و به جاي او بودم ... اين خداي لعنتي حتي اين را هم دريغ كرد .
حدود ساعت ۱۱ صبح ، امير آباد شمالي ، مردي حدود ۵۵ ساله ، آن قدر راحت در پياده رو خوابيده بود كه انگار داشت همه ي ما احمق ها را مسخره مي كرد . پارچه اي روي صورتش انداخته بودند ، انگار در اين جور مواقع فقط صورت خواب رفته را نبايد ديد ، چرا ؟ نمي دانم ... اما دست هايش چه آرامشي داشت ، و پاهايش . انگار خستگي ي هزار سال نوري آرام آرام داشت از پاهايش خارج مي شد و در پياده رو راه مي رفت ، دور مي شد ، دور...
اي كاش ، اي كاش ، اي كاش من جاي او بودم ، و چه جاي قشنگي به خواب رفته بود . عصايي كنار دستش بود ... آن مرد با اسب آمد ، با عصا رفت .
تمام روز را راه رفتم و برايش دعاي انجيل خواندم ، دعاي انجيل :
اي پدر ما كه در آسماني
نام تو مقدس باد
ملكوت تو بيايد
اراده ي تو چنان كه در آسمان است در زمين نيز كرده شود
نان كفاف ما را امروز به ما بده ، و قرض هاي ما را ببخش
چنان كه ما نيز قرض داران خود را مي بخشيم
و ما را در آزمايش مياور
بلكه از شرير ما را رهايي ده
زيرا ملكوت و قوت و جلال
تا ابدالاباد از آن توست
آمين.
------------------------------------------------------
(۲)
۸۴/۱۲/۲۸ ساعت ۲۰/۱۹
چيزي نمانده است ، بهار مي آيد ، در مي زند ، به در مي كوبد ، لگد مي زند به ديوار و در ، مشت مي زند ، ماهي هاي جام كوچك ام مي ترسند ، صدا آن ها را مي ترساند ، من مي ترسم ، خانه ام از صداي بهار مي ترسد ، از مشت و لگد مي ترسد ، نمي خواهم سال را تحويل بگيرم ، جايي براي نگهدار اش ندارم ، نه ، بگو در نزند ، بگو لگد به در نكوبد ، من جايي براي پنهان كردن بهار ندارم ، خانه ام كوچك است و تاريك ...
بهار ، دشت مي خواهد ، كوه مي خواهد ، كولي و اسب و كلاه مي خواهد ...
